Boerenkool met worst motorrit.

Zondag, 25 oktober 2009 was een mooie dag. De zon scheen en het weer was zacht. Langzaam aan gleden de motoren door de Beukenhof in Lelystad tot ze bij nummer 66 arriveerden.

Stoere mannen in leren pakken stapten af, schudden elkaar de hand en praten wat bij over motoren. Kritisch werd gekeken welke motor een keer gepoetst moest worden. Het bleek die van Jan te zijn. Het was dan ook de grootste en de vieste.  

De buren keken stiekem door de gordijnen en de het “hof” had een heel andere allure gekregen.

Het begon met Nico die tot ieders verrassing als eerste aanwezig was. Later bleek dit te komen door de wisseling van zomer- naar wintertijd.

Liefdevol werden we bij Tom en Rieni binnen van koffie voorzien.

Bij de vraag van Harry wat we konden verwachten, werd de route uitgelegd. We zouden een bezoek gaan brengen aan Yvonne in het ziekenhuis te Zwolle.

Na enig doorvragen nu meer gericht over de naam van de rit, want dat was de kern van de vraag om zelf niet te koken, werd de maaltijd besproken. Inspectie werd zelfs in de pan gedaan, zodat de zekerheid bestond, dat na afloop lekker gegeten kon worden.

Na Rieni met de afwas achtergelaten te hebben, stapten de tourfanaten stoer op de motor waarbij Tom en Ferry de spits afbeten, gevolgd door Jan met de Goldwing en zijspan (met LPG) en Harry met bijrijdster, die als mascotte was uitgeroepen, en vervolgens werd de rij gesloten door de ervaringsdeskundigen Nico en Guus. Een evenement in een zo nette rustige buurt, die daardoor een extra uitstraling kreeg van geen Hofje maar meer een straatje.

Via Dronten en Elburg werd een stukje Veluwe gereden, waar in Epe een koffiepauze werd ingelast. Althans dat was de bedoeling. Helaas zijn in de Bijbelbelt de meeste logistieke zaken op zondag dicht in het najaar en Nico wist nog wel een vriend in de buurt.

Na enig deurbelgeluid kwam deze man (Willem) uit zijn bed en slaapdronken heeft hij de toerrijders voorzien van koffie in zijn oldtimer hobbyschuur.

Hierna weer op de motor om via Hattum naar het ziekenhuis te Zwolle te gaan.

Zes man en 1 vrouw stormden de kamer op van Yvonne binnen, die zeer verbaasd keek en het erg leuk vond. De buurvrouw van Yvonne kreeg van een van de deelnemers een hand met de voorstelling ‘wij zijn van de Hells Angels”.

De grijns erbij stelde de lieve oude mevrouw gelukkig gerust. Ze zag de humor ervan in en las verder in haar liefdesroman om vervolgens in slaap te vallen. Dit leek zich na elke twee zinnen te continueren. Zou de liefde met de jaren slaapverwekkend zijn?

Ieder schrok toch wel van het levensverhaal van Yvonne, die al twee maanden aan de verdovende medicijnen zat. Het bleek dat ze deze week erg helder was en het was dan ook voor haar heel gezellig. Vervolgens met de hele club beneden in de hal koffie gedronken, waarna een wisseltruc met de afrekening begon. Jan had betaald en uiteindelijk bleek Guus het meeste profijt ervan te hebben. Er werd het nodige met geld geschoven over tafel.

Ik kan mij dan ook niet aan de indruk onttrekken dat op de terugweg de portemonnee van Guus meer zichtbaar te zien was in zijn lederen achterzak dan op de heenweg.

Van Zwolle vervolgens via Kampen en Dronten weer terug naar Lelystad.

Rieni had zich geweldig uitgesloofd voor de mannen en hun mascotte. De tafel was rijkelijk bedekt met boerenkool, gele uitjes, spekjes, rookworst, balgehakt en augurkjes. De maaltijd was superieur. Hierna volgde nog koffie met zelfgemaakte chocoladepunt.

Na een heerlijk geplaag, de sterke verhalen, gingen de mannen, die allen toch al een buikje hadden overeenkomstig de mid-life fase, opgezweld naar huis.

Kortom het was een leuke ontspannende dag geweest en de deelnemers hebben genoten.

Een oprecht compliment voor Ton en Rieni voor de organisatie en de logistieke overvloed.

Toen de jongste deelnemer met rijkelijke woorden het paar bedankte kreeg hij gelijk “een verhaaltje moest schrijven” in zijn mik. Nou ja……..allen voor deze dag “bedankt”!

Harry Hoogwerf